Залхууралын гурван хэлбэр

Будда залхуурлыг гурван хэлбэрээр дүрсэлсэн байдаг. Эхнийх нь бид бүгд мэднэ. Бид ямар ч юм  хийхийг хүсэхгүй үедээ босож аливаа зүйлийг хийхийн оронд хэвтэртээ юм хивэхийг зөвшөөрдөг.

Хоёр дах нь өөрийгөө буруу бодох буюу - залхууран бодох. "Би юу ч хийж чаддагүй. Бусад хүмүүс бясалгаж, аливаа зүйлийг оролдож хийж магадгүй тэд ухаантай, сайхан сэтгэлтэй бас өглөгч гэхдээ би тийм биш. Би чинь дэндүү тэнэг шүү дээ. " Эсвэл үүнийг эсэргээр "Би чинь маш ууртай хүн, Би амьдралдаа юу ч хийхгүй, Надад юуч байхгүй оролдох ч хэрэггүй биз" гэх мэтээр боддог. Энэ бол залхуурал юм шүү дээ.

Гурав дах хэлбэрийн залхуурал нь - ертөнцийн хэрэгт оролцон үргэлж завгүй байх. Бидэнд үргэлж цаг завынхаа хоосон орно зайг нөхөх боломж байдаг. Мөн энэ бүх үйл хэргүүдийг ерөнхийд нь үйлийн үр гэж үзэж болно. Гэхдээ ихэвчлэн нь зүгээр л өөрийгөө таниж мэдэхээс зайлсхийх арга болдог. Намайг агуйгаас гарч ирэхэд хүмүүс надаас "Наадах чинь зайлсхийж буй хэрэг бус уу?" гэж асууж байсан.

Би тэдэнд "Юунаас зайлс хийнэ гэж?" Миний байсан газар сонин сэтгүүл, радио зурагт байгаагүй гэж хариулсан. Ярих хүн ч байхгүй. Хэрвээ ямар нэг зүйл болсон бол надад найз нөхөдрүүгээ ярих утас ч байгаагүй. Би өөрөө хэн байсан бас би өөрөө хэн болоогүй вэ гэдэгтэйгээ л нүүр тулан үлдсэн. Хаашаа ч зугтах арга байхгүй. Өөрөө өөрөөсөө зугтаж чадахгүй шүү дээ.

Бидний амьдрал үргэлж дүүрэн мөн бид маш их завгүй өөрөөрөө байх ядаж ганц хором ч байхгүй шүүдээ. Энэ бол зайлсхийх явдал юм. Манай авга эгч нарын нэг нь үргэлж радио юм уу зурагт үздэг байлаа. Энэ нь нам гүм байдлыг эвдэж байдаг. Арын дуу чимээ нь биднийг бүхий л амьдралын туршид дагасаар байдаг. Бидний ихэнх яг л тийм л байдаг биз ээ.

Бид нам гүм байдлаас айдаг - гадаад нам гүм, дотоод нам гүм. Гаднаас бидэнд ямар нэг зүйл ирэхгүй тохиолдолд бид өөрсдөө дотроосоо ямар нэг дуу чимээг бий болгож эхэлдэг - санал бодол, аливаа зүйлийг шүүх өчигдөр эсвэл өмнө нь болж байсан зүйлсийг эргэн санах. Бид төсөөлдөг, мөрөөддөг, ямарваа төлвөлгөө гаргадаг эсвэл айж гунигладаг. Тэнд нам гүм байхгүй. Бидний чимээ шуугиантай гадаад ертөнц бол ердөө л бидний дотоод дуу хоолойны тусгал: бидний байнгийн хийдэг зүйлс эсвэл юу ч хийхгүй байх нь.

Саяхан би нэгэн Австиралийн хуваргатай ярилцав. Тэр өөрийн дхарма үйл хэргээсээ болон ажилын хэнээтэн болсондоо санаа зовинож байлаа. Тэр өглөө 3 цагт босдог аж. Эцэст нь тэр нурж эхэлжээ. Түүний бүхий л үйл хэрэг нуран унаж тэр юу хийж чадахаа больсон байна.

Түүний зан араншин нь зөвхөн түүний үйл хэрэгтэй холбогдож байв. Түүний дхармагын төлөө ажилдаг агаад энэ нь ч их буянтай хэрэг шиг харагдаж байлаа. Түүнд энэ сайн зүйл хийж байгаа мэт санагдаж байв. Түүний багшийн зөвөлгөөг дагадаг олон хүмүүс түүнийг хүндэлж байсан ч одоо тэр юу ч хийж чадахаа больжээ - Тэр ер нь хэн юм бэ? түүний юу хийж чадах юу хийснээрээ өөрийгөө тодорхойлж буйгаар - тэр энэ хүндэрлийг давах ёстой ажээ. Одоо бол тэр юу ч хийж чадахгүй агаад бусдаас хамааралтай болжээ.

Тиймээс ч би түүнд: "Ямар сайхан бас гайхалтай боломж вэ! Одоо чи ямар нэг зүйл хийх шаардалага болсон юм чинь чи тийм л бай." Гэхэд тэрээр үүнд хүрэхийг оролдсон, гэвч юу ч хийхгүй байх нь намайг айлгаж орхисон юм. Юу хийх нь бус хэн байх нь түүнийг айлгасан гэж хариулж билээ.

Энэ гол нь юм шүү дээ. Бид өөрсдийн амьдарлаа ямар нэг үйл хэргээр дүүрэгдэг. Энэ нь гайхамшигтай, гэхдээ үүнийс зайлсхийх хандлага руу оруулхаас болгоомжлоорой. Би сайн үйл болон хэрэгтэй зүйлсийг битгий хий гэж байгаа юм биш, хэрвээ амьсгалж байгаа бол гаргаж бас оруулж байх ёстойтой адил юм. Бидэнд үйл хэрэг болон бодож бясалгах 2 аль аль нь хэрэгтэй. Бидэнд өөрсдөөрөө байх хугацаа хэрэгтэй тэгвэл бидний оюун ухаан ч амар амгалан байх болно.

Орчуулсан М.Азжаргал

Орос хэлээр: http://asiarussia.ru/buddhism/2967/